Një ditë po binte shi i madh dhe u takuan dy shokë rastesisht njeri  kishte  çader  e tjetri nuk kishte, e keshtu nejten te dy ne nje çader.
Një ditë të mire takohen në rrugë perseri shokët edhe i thote (i zoti i çadres)”e mban mënd atë ditë që kishte shi të madh dhe unë të futa ne çader”, “po” i thote ky “e mbaj dhe të faleminderit shume”, “epo të shpëtova se do ishe lagur”po me shpëtove, dhe nja dy a tre here te tjera i njejti muhabet .
Kur e takon herën tjetër ky filloj prape atë muhabetin e shiut… prit i thote ky mos fol po hajde me mua  dhe shkuan në një lum aty afer dhe hidhet në lum me gjith rroba ky.. hë i thote “a do isha lagur më shumë se kaq”….